Κατηγορίες
σχόλιο επικαιρότητας

Ο φράχτης, η Πρόεδρος και τα όρια

Διάφοροι την έχουν πέσει στη Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κατερίνα Σακελλαροπούλου για το γεγονός ότι φωτογραφήθηκε (και έκανε και δηλώσεις) μπροστά στον τοίχο στο Έβρο και την καταδικάζουν για αυτή της την επιλογή.

Αυτοί οι “διάφοροι” – οι γνωστοί “αριστεροί” της πλάκας (με δεξιές τσέπες, καπιταλιστικά γούστα και Μερτσέντες, όπως θα έλεγε ο Χάρυ Κλύν) ή κάτι “προοδευτικοί” που δε βλέπουν την τύφλα τους – αδίκως χτυπιούνται σα χταπόδια και κάνουν δηλώσεις ή βγάζουν μανιφέστα στα social media. Επειδή ξεχνούν ένα σημαντικό πράγμα:

η Ελλάδα είναι χώρα, όχι χώρος (το αν κάποιοι έχουν βαλθεί να την καταντήσουν “χώρο” είναι άλλο ζήτημα, όχι της στιγμής). Μπορεί να είναι μια χώρα με τα στραβά της και τα θεματάκια της, μια χώρα με τα έτσι της και με τα αλλιώς της, με τους προβληματικούς πολιτικούς της, με τα δικά της ζητήματα γενικά. Όμως όπως κάθε χώρα έχει όρια, δεν είναι κάτι αόριστο ή χωρίς καθορισμένα όρια.

Είτε το θέλουμε είτε όχι, τα σύνορα δεν είναι τίποτε περισσότερο από νοητές γραμμές που χωρίζουν τους ανθρώπους. Και τα σύνορα υπάρχουν και θα υπάρχουν για όσο καιρό θα υπάρχουν και γείτονες που εποφθαλμιούν τα πάντα (τέτοιους γείτονες έχουμε εμείς εδώ στην Ελλάδα, δυστυχώς αρκετούς).

Το να λες άκριτα και χωρίς να σκέφτεσαι ότι “οι φράχτες και τα σύνορα πρέπει να πέσουν” δε σε κάνει Αριστερό. Άλλωστε, σε άπειρες περιπτώσεις η Αριστερά (η σοβαρή Αριστερά, όχι οι τυχάρπαστοι ή οι “επαγγελματίες Αριστεροί”) έχει αποδειχθεί περισσότερο πατριωτική ακόμη κι απ’ κάτι “πατριώτες” (που συνήθως κονομάνε κιόλας πουλώντας “πατριωτισμό”).

Ακόμη και οι χώροι (αφήστε τις χώρες) έχουν όρια. Δυο πράγματα δεν έχουν όρια: το Σύμπαν και η ανθρώπινη βλακεία. Κι αν ρωτήσεις κανά θρησκευόμενο θα σου πει “ούτε ο Θεός έχει όρια”. Μέχρι επιστημονικής αποδείξεως και των τριών, για να συμβιώσουμε όλοι μαζί, τα δεχόμαστε ως τα μόνα χωρίς όρια. Όλα τα υπόλοιπα έχουν τα όρια τους. Τα οποία, απ’ την ώρα που καθορίστηκαν με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο, πρέπει αραιά και που να επισημαίνονται και να υπενθυμίζονται προς κάθε κατεύθυνση. Με κάθε ευκαιρία.